بی ستون این سقف پابرجا نخواهد ماند

دیر هنگام است، این دل جا نخواهد ماند

قلب خورشید از غرور شب نخواهد مرد

عاقبت بیداد هم اینجا نخواهد ماند.

جام فرهاد از شرنگ کوه شد لبریز

بیستون بی تیشه پرغوغا نخواهد ماند

بیش از این بر سقف رویاها مزن سنگی

شور شیرین تا ابد مانا نخواهد ماند.

گفته بودی باز می بینم تو را آنقدر می بوسمت تا تر شوی آب رویم را سرابی کرده ام تا تو از این خواب زیباتر شوی ناخودآگاهم که از این روزگار ساختم تنها رفیقی بی دروغ جاده روشن بود تا چشمم گرفت رفتی و دنیای من شد بی فروغ کاش می شد رفت و جا خوش تر نکرد از عبور قافله غافل نشد کاشکی هم عاقبت دل می گرفت عاقبت ای وای... این دل، دل نشد.

روی کوه قاف سیمرغی عجیب می زند عطار را یکدم صدا می کند با زال یکسر گفتگو می دهد از کوه، بهمن را ندا... زخمه می سازد سراپا بی قرار همچو رستم پرخروش و پر امید چون سمند خسرو خوبان دلیر مثل شبدیز از سیاهی روسپید... بال بر هم می زند سیمرغ تا اوج گیرد اوج، سوی آسمان قله قاف است پاگیر تنش گویدش ای جان جان، این جا بمان... گر تو بگریزی سوی هفت آسمان یا درازای زمین را سر کنی من دگر آن کوه پرآوا نیم می کشم فریاد ... تا باور کنی... جان قافی تو نه جان مردمی رستم و زالند در دست تو باد می روند آن ها سوی پیوند خویش آن چه می ماند، مگو هرگز مباد... گر بخواهی در کتاب عارفان خوش کنی